Ávarp við setningu 9. Sambandsþings Íþróttafélags fatlaðra á Hótel Sögu

Einn mikilvægur þáttur lífshamingju einstaklingsins er að hann finni sig standa öðrum á sporði. Sjálfsmynd hans sé þannig að hann geti verið ánægður með eitthvað í fari sínu. Að búa við fötlun er í flestum tilfellum hamlandi fyrir einstaklinginn að einhverju leyti. Því er það mjög mikilvægt að örva þau svið þar sem geta og hæfileikar eru fyrir hendi. Þessvegna er starf að íþróttamálum fatlaðra svo mikilvægt.

Íþróttasamband fatlaðra hefur starfað frá árinu 1979 og á því ekki langa sögu að baki. Á þeim tæpum tveim áratugum sem liðnir eru frá stofnun þess hefur það lyft mörgum Grettistökum og fyrir atbeina þess eru Íslendingar nú komnir í fremstu röð afreksmanna á sviði íþrótta fatlaðra. Þjóðin hefur mörg undanfarin ár fylgst af áhuga með framúrskarandi árangri sem íslenska íþróttafólkið hefur náð á Ólympíumótum og öðrum alþjóðamótum þar sem heimsmet hafa verið sett í mörgum íþróttagreinum og íslenska íþróttafólkið sópað til sín bæði gull- og silfurverðlaunum.

Íþróttaafrek fatlaðra sýna okkur svo ekki verður um villst hversu einstaklingurinn er megnugur og getur náð langt, þrátt fyrir fötlun, þegar honum eru búin bestu skilyrði til að þjálfa hæfileika sína.

Óhætt er að fullyrða að sá mikli árangur sem náðst hefur á þessu sviði er fyrst og fremst að þakka geysilega öflugu starfi Íþróttasambands fatlaðra á undangengnum áratugum. Sambandið hefur nú innan sinna vébanda 22 aðildarfélög vítt og breitt um landið þar sem fatlaðir taka þátt í og iðka bæði keppnisíþróttir og íþróttir sér til heilsubótar og lífsfyllingar.

Flestir munu geta tekið undir þá skoðun að íþróttir efli bæði líkamlegan og andlegan styrk manna, og þetta á ekki hvað síst við um fatlaða. Þá er ómetanlegur hinn félagslegi þáttur sem fylgir íþróttastarfi og byggir upp sjálfstraust og jákvæð viðhorf.

Afrek fatlaðra íþróttamanna hafa sennilega átt meiri þátt í að breyta viðhorfum og minnka fordóma í garða fatlaðra en nokkuð annað.

Eitt af því sem vekur sérstaka athygli í starfi Íþróttasambands fatlaðra er sú mikla áhersla sem lögð er á fræðslu- og kynningarstarf varðandi íþróttir fatlaðra. Í því sambandi langar mig að vitna í grein eftir Ólaf Jensson og Önnu Karólínu Vilhjálmsdóttur sem birtist í bók um Evrópusamstarf um málefni fatlaðra og er gefin út af félagsmálaráðuneytinu á sl. ári, en þar segir "Kynningarstarf hefur farið fram víða um land og lögð er áhersla á að fatlaða íþróttafólkið taki virkan þátt í kynningarfundum Íþróttasambands fatlaðra og aðstoði einnig við að ná til einstaklinga sem einangrast hafa vegna fötlunar sinnar. Íþróttasamband fatlaðra hefur átt mjög góða samvinnu við grunnskóla, framhaldsskóla, háskóla og sérskóla varðandi námskeið og kynningar á íþróttastarfi fatlaðra. Gott samstarf við endurhæfingar-stofnanir og starfsfólk innan heilbrigðiskerfisins hefur haft mjög mikla þýðingu varðandi áframhaldandi þjálfun fólks sem hefur fatlast vegna slysa eða sjúkdóma. Leiðin frá kerfisbundinni endurhæfingu og út í samfélagið getur reynst afar erfið og í gegnum íþróttirnar hafa ófáir einstaklingar fundið leið til áframhaldandi lífsbaráttu" tilvitnun lýkur.

Þarna kemur fram svipuð hugmyndafræði eins og lög um fatlaða byggja á, að fatlaðir séu virkir þátttakendur í leik og starfi og þeim séu sköpuð skilyrði til að lifa eðlilegu lífi, en einangrist ekki vegna fötlunar sinnar.

Íþróttasamband fatlaðra á miklar þakkir skildar fyrir hið umfangsmikla starf í þágu fatlaðra og þar með fyrir samfélagið allt.

Ég óska sambandinu farsældar í framtíðinni. Megi starfsemi þess stuðla að aukinni lífshamingju fatlaðra og fatlaðir íþróttamenn haldi áfram að auka hróður Íslands á innlendum og erlendum vattvangi.