Einherji - Pólitík á hausti

Stjórnmálastarf útheimtir bæði árvekni og þolinmæði. Á skammri stundu geta mál þróast með háskalegum hætti ef aðgát er ekki sívökul og draugar sem maður hélt að kveðnir hefðu verið niður geta þá minnst varir gengið aftur. Þessvegna er almenn þátttaka í stjórnmálastarfi og viðbragðsflýtir almennings mjög mikilvægur.

Misráðnar ákvarðanir, teknar á röngum forsendum eða af skammsýni geta leikið byggðarlög eða jafnvel heilar þjóðir grátt og okkur varðar öll um það sem er að gerast í kringum okkur.


"Rasismi" á Íslandi

Landsbyggðin hefur að undanförnu átt mjög í vök að verjast, þaðan hefur verið fólksflótti og mjög verið þrengt að framleiðsluatvinnuvegum hennar, þó sérstaklega landbúnaði.
Á síðustu misserum hefur einnig viðhorf margra íbúa höfuðborgarsvæðisins til landsbyggðarfólks breyst mjög til hins verra. Við Íslendingar erum svo heppnir að hér hefur útlendingahatur ekki náð að festa rætur. Sá rasismi sem hér er að byggjast upp beinist gegn landsbyggðarfólki. Á löngum þingferli hef ég ekki fyrr en á síðasta kjörtímabili orðið var við beina óvild í garð landsbyggðar í sölum Alþingis.

Ekki bætir kjördæmabreytingin úr þeirri skák. Eftir næstu kosningar verður meirihluti alþingismanna kjörinn á höfuðborgarsvæðinu. Við því er ekkert að segja þar sem meirihluti þjóðarinnar er fluttur þangað. Hitt er lakara að málsvörum landsbyggðar á Alþingi fækkar að sama skapi. Þingmenn Norðvesturkjördæmis verða 10 eftir næstu kosningar en eru 15 á þessu kjörtímabili.


Þjóðnýting auðlinda
Auðlindanefnd hefur skilað skýrslu. Tillögur hennar hafa fengið ótrúlega góðar viðtökur. Þar er þó ekki allt sem sýnist. Í fyrsta lagi er hætta á að eignir einstaklinga og sveitarfélaga verði þjóðnýttar í stórum stíl. Mikilvægt er að ná betri sátt um fiskveiðistefnuna. Ég hef sett fram tillögur um að úthluta hluta kvótans til sveitarfélaga sjávarbyggðanna og styrkja með því fjárhag þeirra og búsetu þar.

Auðlindanefnd leggur til veiðileyfagjald en viðurkennir þó að það sé skattur sem lagður yrði sérstaklega á landsbyggðina. Þessvegna gerir hún að tillögu sinni að skila helmingnum af veiðileyfagjaldinu til baka til sjávarbyggðanna. Þetta minnir á manninn sem skar rófuna af soltnum hundi sínum til að fóðra hann á. Sá er þó munurinn að Auðlindanefnd ætlar bara að fóðra með hálfri rófunni, hitt eiga aðrir að éta.

Ég er að setja í gang vinnu með Sambandi íslenskra sveitarfélaga við að skoða tillögur Auðlindanefndar og hvernig þær koma við hag sveitarfélaganna.


Evrópuvírusinn
Einstöku menn hafa höndlað þá visku að landsbyggðinni væri best borgið innan Evrópusambandsins.

Samkvæmt skýrslu sem utanríkisráðherra lét vinna í fyrra, mun aðild að ESB kosta Ísland átta þúsund milljónir árlega í framlög til sjóða bandalagsins. Úr þessum sjóðum gætum við í besta falli átt von á að geta betlað helminginn til baka, m.a. sem byggðastyrki. Ef við höfum aflögu átta þúsund milljónir árlega, væri skynsamlegra að ráðstafa þeim öllum sjálfir hér innanlands, m.a. til byggðamála. Þar að auki liggur fyrir að aðild að ESB mundi rústa íslenskum landbúnaði og einnig vinnslu landbúnaðarafurða.

Bændum í Finnlandi hefur þegar fækkað um helming síðan þeir gengu í ESB. Þá er ófrávíkjanlegt að stjórn fiskveiða yrði að flytjast varanlega til Brussel. Þær raddir eru einnig farnar að heyrast að við ættum að hleypa útlendingum inn í fiskviðar og fiskvinnslu hér og deila með þeim fiskimiðum okkar. Ég tel það mjög varhugaverða stefnu.


Ónýtur gjaldmiðill

Danir gengu fyrir skemmstu til atkvæða og höfnuðu Evrunni, hinni sameiginlegu mynt ESB. Þrátt fyrir það leggja málsmetandi menn hér til að við tökum upp Evru sem gjaldmiðil, þótt Evran hafi reynst handónýtur gjaldmiðill og fallið um 30% á 18 mánuðum.

Ég hef hér á undan nefnt nokkur dæmi um hvernig getur farið ef menn sofa á verðinum.
Sannleikurinn er sá að við búum hér á Íslandi við ein bestu lífskjör og lífsgæði sem þekkjast í veröldinni. Engar þær blikur eru á lofti sem réttlæta það að við missum kjarkinn og trúna á landi og þjóð.